Lise hayatımın bittiği ve her Türk gencinin hayalini süsleyen üniversiteye girebilmek için Öss sınavına girdim. Hayallerime ulaşmama yetmeyen bir puan almam dershane hocalarımın beni Sosyoloji bölümüne yönlendirmesine neden oldu. Ama hayallerimin içinde bu yolun olmaması beni eve gelince tercihlerimi silip başka tercihleri yazmama itti. Sonuçta bu karar benim bir yılıma mal oldu. Sonraki yıl -bilinçlenme mi dersiniz hırs mı dersiniz bilemem- çalışmam ilk tercihim olan Psikolojik Danışmanlık ve Rehberlik bölümünün kapılarını açtı. Olsun dedim 2 yıllık kaybıma bakarken, nede olsa hayallerimdi beni bekleten. Hem sevdiğim ve istediğim bölüm elbette beni mutlu ve kolay bir iş sahibi yapacaktı. Hele bölümün kendi benliğime kattıkları tamamen unutturmuştu o kaybı. Ama son zamanlarda yaşanan gelişmeler düşüncelerimin karışmasına neden oldu. Neden mi? Çünkü biri çıkıp Rehberlik sertifikası verip seni Rehber Öğretmeni olarak çalıştırıyor. Bir yönetmelik seni bilmem kaç saatlik kurs vererek Rehber öğretmen olarak çalışma hakkı veriyorsa ya benim 4 yılda öğrendiklerim boşuna mıydı sorusunu cevap aramama neden oluyor.
Okulum da 2 tane Türkçe öğretmeni görev yapıyor. Bu gelişmeleri takip ederken müdür beye gidip; ‘ hocam nasıl olsa bizde 2 tane Türkçe öğretmeni var, matematik öğretmeninden rica etsek onlara kurs verse ve matematik derslerine girseler.’ demeyi düşündüm. Peki neden olmasın bir 210 saatlik ya da 180 saatlik kursla neden Matematik öğretmeni olmasın değil mi? Aslında haklı bir isyandı yaşadığım. Kolay mı? Yok saylıyordu bu kadar emek bu kadar hayal. Kolay olmamalı bu kadar. Sen sınava o kadar çalışacaksın dünyanın notunu alacaksın ve de adalet.
İçimden diyorum ki bu kadarsa mesleğini değiştirmek yada meslek olarak bu kadar basit sayılmak varsa; bende dilekçe yazacağım sağlık bakanlığın. Bir kurs açsınlar doktorlara da çok ihtiyaç var. Doğuda doktor açığı kapatılacak gibi değil. Hem de doktorluğu seviyorum. İyide para var. Bana da tıp fakültesi kurs ile doktor sertifikası versin. Üniversiteyi bitirebildiğime göre ve genel olarak PDR ile Tıp bölümleri insanlarla uğraştığına göre kurs ile doktor olmamda bir engel olmaması gerekir.
İnsan hayatında bu kadar önemli bir göreve sahip alanda çalışanların % 50 den fazla alan dışı olması trajikomik değil mi sizce de? Alanımızın ne kadar önemli olduğunun altı bu kadar çizilirken bu kadar mesleki çaba sarf edecek öğrenci üniversitede ter dökerken neden ayaklar altına alıyorlar mesleğimizi. Etiketlemenin ne kadar kötü olduğunu bile bile bizi en kolay meslek etiketiyle raflara yerleştiriyorlar. Kendi alanımızda bile mesleki yeterliliği tartışılacak arkadaşlarımız varken bu bir haksızlıktır.
Hadi tüm bunları geçtim onca üniversitede PDR bölümü var ve bunlardan her yıl 1400 civarında öğrenci mezun oluyor. Bu insanlardan biri işsiz kalırsa bana kim adaletten haktan hukuktan bahsedebilir.
