I - İ - J - K Harfleri İle Başlayan Erkek Bebek İsimleri ve Anlamları Haberi | HaberSinerji.Com - Güncel Haberler

İsim	Anlamı	Kökeni
İbadullah	1. Allah'ın kullan, insanlar, (bkz. Abdullah). 2. Çok, pek çok.	Arapça
İbiş	l. Ortaoyunu ve kukla tiplerinde gülünç şahıs. 2. Avanak, sersem. Daha çok takma isim	Türkçe
İbn	Erkek çocuk demektir. Araplarda birçok şahıs babalarının isimleriyle anılmıştır. İbn	Arapça
İbrahim	1. İnananların babası. 2. Hakların babası. 3. Kur'an'da ismi geçen İbrahim peygamber.	Arapça
İbsan	İnsanın yüzü veya huyu güzel olma.	Arapça
İcab	1. Lazım gelme, gerçek. 2. Bir sözleşme için ilk söylenen söz. 3. Olumlama, olumlu ha	Arapça
İcabi	(bkz. İcab).	Arapça
İci	1. Hükümdar veziri vekili. 2. Atmaca.	Farsça
İçöz	İçli, özlü değerli.	Türkçe
Idık	Kutsal, mübarek.	Türkçe
Idıkut	1. Eski Türklerde bir şan. 2. Devlet yönetme gücü.	Türkçe
İdris	1. Meyvesi hoş kokulu, kerestesi güzel bir kiraz türü. 2. İlim ve fende ileri seviyed	Arapça
İfhar	Onurlandırma, üstün etme.	Arapça
İğdemir	Marangozlukta ağaç delmek için kullanılan çelik araç.	Türkçe
İhlas	1. Halis, temiz doğru sevgi. 2. Gönülden gelen dostluk, samimiyet, doğruluk, bağlılık	Arapça
İhsan	1. İyilik etme. 2. Bağış bağışlama. 3. Verilen bağışlanan şey. 4. Lütuf, iyilik.	Arapça

İsim	Anlamı	Kökeni
İhtimam	Dikkatle çalışma, önemle inceleme.	Arapça
İhtiram	Saygı, hürmet.	Arapça
İkramullah	Allah'ın ikramı, nimeti, bağışı.	Arapça
İktidaullah	Allah'a tabi olma, uyma.	Arapça
İlbaşı	Selçuklular'da köy yöneticisi.	Türkçe
İlbey	Bir müddet "vali" karşılığında resmen kullanılan uydurma kelime.	Türkçe
İlbeyi	Eski Türkler'de ve Osmanlılarda bazı oymak beyleri ve ileri gelenler için kullanılan	Türkçe
İlbilge	Bir ülkenin tanınmış saygın, bilgin kişisi.	Türkçe
İlcan	Ülkenin canı, sevdiği kişisi.	Türkçe
İldemir	Ülkenin en sağlam, güçlü, kuvvetli kişisi,	Türkçe
Ildır	1. Parıltı, parlayış. 2. Alacakaranlık.	Türkçe
İlenç	İlenmek amacıyla söylenen söz, ilenme.	Türkçe
Ilgar	1. Çok çabuk, hızlı. 2. Hücum, akın. 3. Verilen söz. 4. Havanın parlak, açık olması.	Türkçe
İlgari	1. Artukluların Mardin ve Silvan kolundan iki Atabeyin adı. 2. Komutan, önder.	Türkçe
Ilgazer	(bkz. Ilgar).	Türkçe
Ilgı	1. Soy sop. 2. Sürü. 3. Çoban. 4. Hısım, akraba.	Türkçe
İlhami	(bkz. İlham).	Arapça
İlhan	Moğol hükümdarlarına verilen unvan.	Farsça
Ilıcan	Ilıkça, biraz ılık.	Türkçe
İlig	Hükümdar ve hükümdar ailesi mensuplan.	Türkçe
İlighan	Karahanlı hükümdar.	Türkçe
İlkan	1. İlk kan. 2. İran'da İlhanlılar'dan sonra bir devlet kuran Türk hükümdarı.	Türkçe
İlkcan	İlk doğan erkek çocuklarına verilen ad.	Türkçe
İlkehan	Yeni ilkeler, kanunlar koyan hükümdar, yönetici.	Türkçe
İlker	İlk doğan çocuk.	Türkçe
İlkercan	İlker: İlk doğan çocuk ve Can: Hayat İsimlerinden meydana gelmiştir.	Türkçe
İlkser	İlk baş, ilk önce, birinci.	Türkçe
İlkut	Kutlu, mutlu, uğurlu ülke.	Türkçe
İlkutay	Kutsal ülke.	Türkçe
İlmi	İlimle, bilgi ile ilgili.	Arapça
İlsavun	Ülkeni düşmanlardan koru.	Türkçe
İltan	Ülkeni tanı, ülkesini tanıyan seven.	Türkçe
İltay	(bkz. İltan).	Türkçe
İlteber	Eski Türklerde vali, kumandan anlamlarında unvan.	Türkçe
İltekin	Tek ve eşsiz ülke.	Türkçe
İltemir	(bkz. İltekin).	Türkçe
İltemiz	(bkz. İltekin).	Türkçe
İltemür	(bkz. İltekin).	Türkçe
İlter	Yurdunu seven, koruyan, gözeten.	Türkçe
İlteriş	Bkz. İlter	Türkçe
İlticaullah	Allah'a sığınma, iltica etme.	Arapça
İltikaullah	Allah'a kavuşma, hidayete erme.	Arapça
İlyas	Yağmurlara hükmeden İsrail peygamberi. Kur'an-ı Kerim'de 3 yerde adı geçen peygamberi	İbranice
İmad	Direk, kolon.	Arapça
İmadeddin	1. Dinin direği. Daha çok unvan olarak kullanılır. -Türk dil kuralı açısından "d/t" o	Arapça
İmam	1. Namazda kendisine uyulan kimse. 2. Önde bulunan, önayak olan kimse. 3. Halife. Dev	Arapça
İman	Din inancı , kutsal inanç,İslam Dini’ne inanma.	Arapça
İmar	Şenlendirme, bayındırma.	Arapça
İmareddin	Dini alanda yenilik yapan, dinin yönlendirdiği kimse. Türk dil kuralı açısından "d/t"	Arapça
İmdad	1. Yardım eden. 2. Yardıma gönderilen kuvvet. Türk dil kuralına göre "d/t" olarak kul	Arapça

İsim	Anlamı	Kökeni
İmdat	Yardım dilemek, yardım istemek, yardım beklemek	Arapça
İmran	1. Evine bağlı kalan. 2. Hz. Meryem'in babası, Âl-i İmran: İmran ailesi. Musa, Harun-	Arapça
İnak	Gerçek dost, arkadaş, sırdaş.	Arapça
İnalkut	İnanılan doğru, uğurlu ve kutlu kimse.	Türkçe
İnaltekin	(bkz. İnalkut).	Türkçe
İnamullah	Allah'ın nimeti, iyiliği.	Arapça
İnan	1. Dizgin. 2. İdare etme, yürütme. 3. (Tür.) Bir kimse ya da şeyin doğruluğunu büyükl	Arapça
İnanç	1. Bir fikre olan bağlılık, kesin kabul. 2. İman. 3. Kesin kabulle bağlanılan şey. 4.	Türkçe
İnanöz	Özünde inanç olan, iman eden.	Türkçe
İnayetullah	Allah'ın lütfü. Allah'ın ihsanı. İnayetullah Kenbu: Şah Cihan dönemini anlatan, Şahci	Arapça
İnkiyadullah	Allah'a boyun eğme, teslim olma, kendini teslim etme.	Arapça
İnşat	Neşelendirme, (bkz. Neşet).	Arapça
İnşaullah	Allah'ın yapması, meydana getirmesi.	Arapça
İrade	1. İstem. 2. Emir. 3. (bkz. İstem).	Arapça
İrfat	Yardım etme, bir şey verme.	Arapça
Irız	Cesur, yiğit.	Türkçe
İrşadullah	Allah'ın irşadı.	Arapça
İrsalullah	Allah'ın göndermesi, yollaması, Allah'tan gelen.	Arapça
İrtek	1. Şafak vaktinde doğan. 2. Masal, efsane.	Türkçe
İrtiza	Razı olma, uygun bulma, beğenme, seçme.	Arapça
İsa	Dört büyük peygamberden biri. Dört büyük kitaptan İncil'in kendisine gönderildiği, Fi	Arapça
İsad	1. Yüceltme, yükseltme. 2. Kutlu kalma.	Arapça
İsaf	Bir isteği, dileği yerine getirme.	Arapça
İsar	1. İkram, bahşiş. 2. Cömertlikle verme. 3. Dökme, saçma, serpme. 4. Kendi muhtaç oldu	Arapça
İşcan	Çalışmayı seven, çalışkan.	Türkçe
İsfendiyar	İran mitolojisinde adı geçen hükümdarın adı.	Farsça
İshak	1. İbranice "Gülme" anlamına geldiği söylenir. 2. Hz. İbrahim'in 2 oğlundan biri olan	İbranice
Işıkalp	(bkz. Işık).	Türkçe
Işıker	(bkz. Işık).	Türkçe
Işıkhan	(bkz. Işık).	Türkçe
Işıman	Parlak, aydınlık yüzlü kimse.	Türkçe
Işınbay	(bkz. Işın).	Türkçe
Işınsu	(bkz. Işın).	Türkçe
İskender	M.Ö. 356-323 yıllan arasında yaşayan ve 20 yaşında hükümdar olan Makedonya kralı, Ari	Türkçe
İslam	1. Muhammed(s.a.s)'e nazil olan ve kendisi tarafından insanlığa tebliğ edilen din, Al	Arapça
İslamer	İslam askeri.	Bilinmiyor
İsmah	1. Semahatli, cömert kılma. 2. Mülayim ve itaatli.	Arapça
İsmail	Hz. İbrahim (a.s.)'in oğlu. İbrahim (a.s.) O'nu Allah'a kurban olarak adamış ve sözün	Arapça
İsrafil	Dört büyük melekten sura üfürme görevi verilen melek.	Arapça
İsrail	Ya'kub peygamberin lakabı. Sonradan onun soyundan gelenler İsrailoğullan diye anılmış	İbranice
İstemi	Gök Türk Devleti’nin kurucusu Bumin Kağan’ın kardeşinin adı.	Türkçe
İstemihan	Göktürk devletinin kurucusu Bumin kağanın kardeşi olan Türk hakanı.	Türkçe
İtkan	1. Sağlamlaştırma. 2. İnanma.	Arapça
Itri	Itrî (Buharizâde Mustafa Efendi). Türk besteci, hattat ve şair.	Arapça
İzanullah	Allah'a boyun eğme, Allah'ın terbiyesi.	Arapça
İzgün	(bkz. İzgü).	Türkçe
İzhan	İyiliğin, güzelliğin hakimi, yönetici.	Türkçe
İzhar	Gösterme, meydana çıkarma.	Arapça
İzzet	1. Değer kıymet yücelik, ululuk. 2. Kuvvet, kudret. 3. Hürmet, saygı ikram izan.	Arapça
İzzettin	1. Dünün kıymeti, kudret, ulviyeti. 2. Asıl şekli "İzzü'ddin"dir. Türk dil kuralı açı	Arapça

İsim	Anlamı	Kökeni
İzzi	Sabırlı, dayanıklı kimse.	Arapça
Jerfî	Derinlik. Derin deniz.	Farsça
Jeyn	(bkz. Jiyan).	Farsça
Jiyan	Coşmuş, kükremiş, kızgın.	Farsça
Kaan	1. Çin ve Moğol imparatorlarına verilen isim. 2. Hakan, hükümdar.	Türkçe
Kabil	1. Olabilir, mümkün. 2. Cins, soy, sınıf, tür, çeşit. -Hz. Âdem'in büyük oğlu olup ka	Arapça
Kadı	1. Hüküm, karar, hakimlik. 2. Seri devlette, mahkeme reisi. İlim sahibi yetkili. Kadı	Arapça
Kadim	1. Ayak basan, ulaşan, varan. 2. Ezeli, evvelsiz. 3. Çok eski zamanlara ait eski atik	Arapça
Kadir	1. Değer, kıymet, itibar. 2. Parlaklık. 3. Kudret sahibi kudretli, kuvvetli, güçlü. 4	Arapça
Kadirbillah	1. Allah'la güçlenen. Gücünü Allah'tan alan. 2. Ebu'l-Ahmed b. İshak. Abbasi halifesi	Arapça
Kadirşah	1. Güçlü, kuvvetli hükümdar, padişah. 2. Kadir ve şah kelimelerinden türetilmiş birle	Arapça-Farsça
Kadreddin	Dinin kudreti, gücü. Türk dil kuralı açısından "d/t" olarak kullanılır.	Arapça
Kadri	1. Değer, itibar. 2. Onur, şeref, haysiyet, meziyet. 3. Rütbe, derece.	Arapça
Kadrican	Değerli, itibarlı, can, ruh. Kadri ve Can isimlerinden meydana gelen birleşik isim.	Arapça-Farsça
Kadrihan	– Değerli hükümdar, yönetici.	Arapça-Türkçe
Kafi	El veren, yeter, yetecek, yetişen, kifayet eden.	Arapça
Kağan	Hükümdar, hanların hanı	Türkçe
Kahhar	1. Ziyadesiyle kahreden, kahredici, yok edici batırıcı. 2. Allah'ın isimlerinden. İsi	Arapça
Kahraman	1. Yiğit, cesur, (bahadır). 2. Hüküm sahibi, iş buyuran. 3. Fars mitolojisinde Rüstem	Farsça
Kahta	Fırat nehri kollarından birinin adı, Malatya'da aynı isimle yerleşim bölgesi vardır.	Türkçe
Kahya	1. Efendi, emir. 2. Ev sahibi, aile reisi. 3. Çiftlik yöneticisi.	Farsça
Kaid	1. Rehber kumandan. 2. Atlan yedekte götüren. 3. Oturan, ikamet eden.	Arapça
Kaim	1. Duran, ayakta duran. 2. Bir şeyi yapan icra eden. 3. Allah'ın emrini ifa eden.	Arapça
Kainat	1. Var olanların hepsi. Yaratıklar. Yer gök. (bkz. Evren).	Arapça
Kalagay	Al, kırmızı renk.	Türkçe
Kalender	1. Dünyadan elini eteğini çekip başı boş dolaşan. 2. Alçak gönüllü, gurur ve kibirden	Farsça
Kalgay	1. İzci kumandanı. 2. Kırım hanlığında veliahta verilen unvan.	Türkçe
Kalhan	1. (bkz. Kalgay). 2. Kahramanoğulları'nın han soyundan, ceddi de Kalhan adını taşımak	Türkçe
Kam	1. Hekim. 2. Düşünür. 3. Büyücü, sihirbaz.	Arapça
Kamacı	Top kaması yapan ya da onaran kimse.	Türkçe
Kaman	Dağların doruğuna yakın olan yerler.	Türkçe
Kamanbay	(bkz. Kamar).	Türkçe
Kambay	Hekim, tabib, doktor.	Türkçe
Kamil	1. Bütün tam noksansız, eksiksiz. 2. Kemale ermiş olgun. 3. Yaşını başını almış terbi	Arapça
Kamran	İsteğine kavuşmuş olan.	Farsça
Kamver	İsteğine kavuşmuş, mutlu.	Farsça
Kanay	Kan ve ay kelimelerinin birleşiminden oluşmuş bir isimdir.	Türkçe
Kanber	1. Hz. Ali'nin sadık, vefakâr kölesi. 2. Bir evin gediklisi.	Arapça
Kandemir	Güçlü soydan gelen.	Türkçe
Kanun	1. Devletin teşri, yasama kuvveti tarafından herkesçe uyulmak üzere konulan her türlü	Arapça
Kanuni	1. Kanuna ait kararla ilgili. 2. Osmanlıların 10. padişahı Sultan 4. Süleyman'ın laka	Arapça
Kanver	Kanını ver, asil.	Türkçe
Kapar	Akıl, ruh.	Türkçe
Kapkın	Uygun, düzenli.	Türkçe
Kaplan	Vahşi kedigillerden, benekli, yırtıcı hayvan.	Türkçe
Kaplan Giray	-(1680-1738) yıllan arasında Kırım hanı oldu. 3 defa han olmuştur.	Türkçe
Kaptan	1. Bir geminin sevk ve idare sorumlusu. 2. Şehirlerarası otobüs şoförü. 3. Baş pilot.	İtalyanca
Karaalp	Esmer, kara yağız yiğit.	Türkçe
Karabey	(bkz. Karacabey).	Türkçe
Karabuğra	Esmer, erkek deve.	Türkçe

İsim	Anlamı	Kökeni
Karaca	1. Rengi karaya çalan, esmer, yağız. 2. Geyikgillerden, küçük, boynuzlu, güzel görünü	Türkçe
Karacabey	Esmer bey, rengi karaya çalan.	Türkçe
Karacan	(bkz. Karaca).	Türkçe
Karahan	Esmer bey, Esmer hükümdar. Karahanlılar devletinin kurucusu.	Türkçe
Karakan	Bir tür dağ ağacı.	Türkçe
Karaman	1. Esmer, yağız insan. 2. Güneybatı'da esen yel.	Türkçe
Karanalp	Karayağız, kahraman yiğit.	Türkçe
Karanı	1. Orta Anadolu'da bir köy. 2. Veysel Karani'nin doğduğu yer.	Arapça
Karasu	1. Ağır akan su. 2. Çoğunlukla gözün iç basıncının çoğalmasıyla kendini gösteren körl	Türkçe
Karateğin	Amuderya'yı vücuda getiren nehirlerden Surhab üzerinde önemli bir kent.	Türkçe
Kargın	1. Taşkın su. 2. Bol, çok. 3. Doymuş, tok. 4. Erimiş buz ve kar parçalarının oluşturd	Türkçe
Kargınalp	Coşkulu, taşkın, hareketli yiğit.	Türkçe
Karhan	(bkz. Kargın).	Türkçe
Karin	l. Yakın. 2. Nail olan. 3. Hısım komşu. 4. Mabeynci.	Arapça
Karluk	Türk boylarından biri.	Türkçe
Karlukhan	(bkz. Karluk).	Türkçe
Karneyn	1. İki boynuz. 2. Zülkarneyn: Kur'an-ı Kerim'de Kehf 83, 86, 94. ayetlerde adı geçen	Arapça
Kartal	1. Kartalgillerden, beyazla karışık siyah tüylü, kıvrık ve kuvvetli gagalı, geniş kan	Türkçe
Kartay	Er. Yaşlı, pir.	Türkçe
Kartekin	(bkz. Kartay).	Türkçe
Karun	1. Beni İsrail'de zenginliğiyle meşhur olan ve bu yüzden kendisini herşeyin sahibi gi	Arapça
Kasem	1. Yemin etmek. 2. Bölmek.	Arapça
Kasib	Kesbeden, kazanan, kazanç sahibi.	Arapça
Kaşif	Keşfeden, bulan, meydana çıkaran.	Arapça
Kasım	1. Taksim eden, ayıran bölen. Kasım b. Muhammed (s.a.): Hz. Muhammed (s.a.s)'in oğlun	Arapça
Katade	13 yy.'dan itibaren Mekke'de hakim olan Şeriflerin atasına verilen ad.	Arapça
Katib	1. Yazıcı. Bir kuruluşta yazı işleriyle vazifeli kimse, sekreter. 2. Osmanlı devletin	Arapça
Kavas	Okçu, tüfekçi, tüfekli alet.	Arapça
Kavi	1. Yakar, yakıcı. 2. Kuvvetli, güçlü. 3. Sağlam inanılır. 4. Zengin varlıklı.	Arapça
Kavis	1. Yay. 2. Gökyüzü, ay, burcu.	Arapça
Kaviy	1. Kuvvetli, güçlü, dayanıklı, metin muhkem, sağlam. 2. Şiddetli, zorlu. 3. Kudret sa	Arapça
Kaya	1. Büyük ve sert taş kütlesi. 2. Kayalık sarp dağ.	Türkçe
Kayaalp	Kaya gibi güçlü er.	Türkçe
Kayacan	Canı kaya gibi güçlü.	Türkçe
Kayaer	Kaya gibi güçlü er.	Türkçe
Kayahan	Kaya gibi sert hakan	Türkçe
Kayansel	(bkz. Kayan).	Türkçe
Kaygun	1. Etkili, hüzünlü, dokunaklı. 2. Akdoğan.	Türkçe
Kayhan	Sert, güçlü sesli okuyucu, kayayı bile delecek güçte sesi olan okuyucu.	Türkçe
Kayı	1. Yağmur, sağanak, bora. 2. Oğuz boylarından Osmanlı hanedanının mensup olduğu boy.	Türkçe
Kayıhan	Güçlü hükümdar.	Türkçe
Kayıtbay	Kayıtbay el-Zahiri: Ünlü Mısır ve Suriye sultanı.	Türkçe
Kaymaz	1. Dağ eteği. 2. Güneydoğu'dan esen bir rüzgar.	Türkçe
Kayraalp	İyiliksever, yiğit.	Türkçe
Kayrabay	İyiliksever, saygın kimse.	Türkçe
Kayrahan	(bkz. Kayraalp).	Türkçe
Kayrak	1. Taşlı, kumlu, ekime elverişli olmayan toprak. 2. Kaygan toprak. 3. Bileği taşı.	Türkçe
Kayral	Kayrılan, himaye edilen (kimse).	Türkçe
Kayrar	1. Orman içindeki ağaçsız kalan. 2. Kayan yer. 3. İnce çakıllı, kumlu toprak.	Türkçe
Kays	1. Leyla ile Mecnun hikayesinin erkek kahramanı olan Mecnun-i Amiri'nin asıl adı. 2.	Arapça

İsim	Anlamı	Kökeni
Kayser	Roma ve Bizans (Alman) imparatorunun lakabı. -Daha çok unvan olarak kullanılır.	Arapça
Kaza	Hüküm karar verme, emir tesbit vs.	Arapça
Kazak	1. Göçebe akıncı. 2. Rusya'da yaşayan bir Türk kavmi. 3. Genç, taze. 4. İnatçı.	Türkçe
Kazakhan	(bkz. Kazak).	Türkçe
Kazan	1. Su çevrisi, kayra. 2. Sazlık yerlerde dibi bulunmayan sulu yer. 3. Girdap.	Türkçe
Kazanhan	(bkz. Kazan).	Türkçe
Kazım	1. Öfkesini yenen kimse. Hırsını dizginleyen. 2. Kinini yenen.	Arapça
Kelami	Söze ilişkin, sözle ilgili.	Arapça
Kelim	1. Söz söyleyen, konuşan. 2. Kelimullah: Tur'u Sina'da Cenab-ı Hakla konuşmasıyla Hz.	Arapça
Kemal	1. Olgunluk, yetkinlik, tamlık, eksiksizlik. 2. En yüksek değer, mükemmellik, değer b	Arapça
Kemaleddin	1. Din'de olgunluğa eren, dinin son derecesi. 2. Din bilgisi kuvvetli. Türk dil kural	Arapça
Kemalettin	Bilgi ve erdem sahibi	Arapça
Kemandar	Yay tutan, yay tutucu.	Farsça
Kenan	1. Hz. Ya'kub'un memleketi, Filistin. 2. Yusuf-i Kenan: Hz. Yusuf. Pir-i Kenan: Hz. Y	Arapça
Kendal	Yosun yükseltisi	Bilinmiyor
Keram	(bkz. Kirami).	Arapça
Kerameddin	1. Kerem bağış ihsan lütuf sahibi. 2. Dinde üstün mertebelere ulaşan. 3. Keramet sahi	Arapça
Keramettin	Bağış, ihsan ağırlama	Arapça
Kerem	1. Asalet, asillik, soyluluk. 2. Cömertlik, el açıklığı lütuf, bağış, bahşiş.	Arapça
Keremşah	(bkz. Kerem).	Arapça
Kerim	1. Kerem sahibi, cömert, verimcil. 2. Ulu, büyük. 3. Lütfü, ihsanı bol, ihsan yönünde	Arapça
Kerimhan	(bkz. Kerim).	Arapça-Türkçe
Keşif	Açma, meydana çıkarma.	Arapça
Kevni	Var olmayla, varlıkla ilgili.	Arapça
Keyan	Büyük hükümdar, şah.	Türkçe
Keyhüsrev	1. Adil ve ulu padişah. 2. Keykavus'un torunu, Siyavuş'un oğlu olan meşhur hükümdar.	Farsça
Keykavus	1. Adil, necip. 2. Keyaniyan'ın II. padişahı olup Keykubat'ın torunu ve halefidir. Ke	Farsça
Keykubad	1. Büyük ve ulu padişah. 2. Keykavus'un dedesi olan ünlü padişah. 3. Key'lerin ilk pa	Farsça
Keys	Zeka, anlayış, kavrayış.	Arapça
Kezer	Kahraman.	Farsça
Kiçihan	Küçük hükümdar.	Türkçe
Kılavuz	Yol gösteren, rehber.	Türkçe
Kılıçalp	Kılıç gibi keskin yiğit.	Türkçe
Kılıçaslan	(bkz. Kılıçalp). İlk Selçuklu Sultanı Süleyman Şah'ın oğlu. Daha sonra O da Selçuklu	Türkçe
Kılıçhan	(bkz. Kılıçalp).	Türkçe
Kılınç	1. Çelikten silah. 2. Davranış, yaratılış, huy.	Türkçe
Kıner	(bkz. Kıncal).	Türkçe
Kınık	1. Kaynak, menba. 2. İstek, arzu, gayret. 3. Obur. 4. Oğuzların 24 boyundan biri.	Türkçe
Kınıkaslan	(bkz. Kınık).	Türkçe
Kıralp	Kır beyi, taşrada oturan.	Türkçe
Kiram	1. Soydan gelenler, soyu temizler, ulular, sergeliler. 2. Cömertler, eliaçıklar. Saha	Arapça
Kirami	1. Cömertçe, eli açıklara özgü. 2. Soylular, ulular, şereflilerle ilgili.	Arapça
Kıray	1. Genç, delikanlı. 2. Ürün vermeyen arazi. 3. Eşkıya yol kesen.	Türkçe
Kırca	1. Dolu. 2. Ufak ve sert taneli kar, rüzgarla karışık yağmur.	Türkçe
Kırdar	Ölçülü davranış, soğukkanlılık.	Türkçe
Kırgız	1. Gezici, gezgin. 2. Kırgızistan'da oturan halk.	Türkçe
Kirman	1. Hisar, kale. 2. İran'da bir eyalet ve bu eyaletin bugünkü merkezi.	Farsça
Kirmanşah	(bkz. Kirman).	Türkçe
Kırtekin	(bkz. Kıralp).	Türkçe
Kisra	İran şahlarının adı.	Farsça

İsim	Anlamı	Kökeni
Kıyam	1. Kalkma, ayağa kalkma, ayakta durma. 2. Namazda ayakta durma. 3. Bir işe başlama. 4	Arapça
Kıyas	1. Bir şeyi başka şeye benzeterek hüküm verme. 2. Karşılaştırma, örnekseme. 3. Umum k	Arapça
Koca	1. Eş. Ev ve ailenin yaşça en büyüğü. 2. İri, kocaman. 3. Akıllı, tedbirli yiğit.	Türkçe
Kocaalp	Yaşlı, ulu, yiğit	Türkçe
Koçak	Yürekli, eli açık. 2. Yüce gönüllü. 3. Konuk sever. 4. Yiğit, korkmayan kişi, savaşçı	Arapça
Koçakalp	Cömert, kahraman, yiğit.	Türkçe
Koçaker	Cömert, kahraman kimse.	Türkçe
Koçaş	1. Kılavuz, rehber. 2. Yağmur bulutu.	Türkçe
Koçay	Koç gibi güçlü.	Türkçe
Koçer	Sağlıklı, yürekli er.	Türkçe
Koçhan	(bkz. Koçer).	Türkçe
Koçubey	Koçu arabasını kullanan kişi. Koçu: Gelin arabası.	Türkçe
Kocyiğit	Yürekli, cesur, kahraman.	Türkçe
Köken	1. Bir şeyin çıktığı, dayandığı temel, biçim neden ya da yer. 2. Kavun, karpuz, kabak	Türkçe
Köker	Köklü soydan gelen kimse.	Türkçe
Köklem	İlkbahar	Türkçe
Koksal	Yer altında geniş bir alana dağılan kök.	Türkçe
Köksan	Tanınmış, ünlü ad.	Türkçe
Kökşin	1. Gök renginde. 2. Yaşlı, koca.	Türkçe
Kökten	1. Köklü, yüzeyde kalmayan, derine inen. 2. Soylu.	Türkçe
Kongar	(bkz. Kongur).	Türkçe
Kongur	San ile siyah karışımı bir renk, koyu kumral, kestane rengi.	Türkçe
Konguralp	(bkz. Kongur).	Türkçe
Kongurtay	(bkz. Konguralp).	Türkçe
Konuralp	1. Cesur, yiğit, er. Orhan Gazi'nin komutanlarından biri.	Türkçe
Koral	1. Batı musikisinde dini şarkı. 2. Sınır muhafızı.	Fransızca
Koralp	(bkz. Koral).	Türkçe
Koray	İyice kor rengine gelen ay.	Türkçe
Korcan	Kanı sıcak, kanı kaynayan	Türkçe
Korgan	Hisar kale.	Türkçe
Korhan	Ateşli, canlı, güçlü hükümdar.	Türkçe
Korkmaz	Korku bilmeyen	Türkçe
Korkut	1. Büyük dolu tanesi. 2. Korkusuz, yavuz, heybetli. 3. Cin, şeytan.	Türkçe
Korkutalp	(bkz. Korkut).	Türkçe
Kortan	1. Yanan, sıcak ten. 2. Yalçın ve kesik kaya. 3. Pelikan kuşu.	Türkçe
Köse	Sakalı bıyığı hiç çıkmayan veya seyrek olan. Daha çok lakab olarak kullanılır.	Farsça
Kotuz	Gururlu, kibirli.	Türkçe
Kotuzhan	(bkz. Kotuz).	Türkçe
Koyak	1. Vadi, dere. 2. Dağlar ve kayalıklar üzerindeki doğal çukurlar. 3. Dağ yolu üzerind	Türkçe
Koygun	1. Etkili, hüzünlü, dokunaklı. 2. Akdoğan.	Türkçe
Koytak	Rüzgar almayan çukur yer.	Türkçe
Koytan	Dağ bucağı.	Türkçe
Kubilay	Cengiz Han'dan sonra Moğol imparatorluğu tahtına çıkan büyük kağanların en meşhuru 35	Türkçe
Kuddus	1. Temiz, pak. 2. Hatadan, gafletten, eksiklikten uzak. 3. Çok aziz, mübarek. Allah'ı	Arapça
Kuddusi	1. Kuddus olan Allah'ın nimetine mazhar olan 2. 19. yy. Bor'lu meşhur mutasavvıf Türk	Arapça
Kudretullah	Allah'ın gücü.	Arapça
Kudsi	Kutsal, muazzez, mukaddes. Allah'a mensup, ilahi.	Arapça
Kudüs	1. Filistin'in merkezi olan şehir. Ruhu'1Kudüs: Cebrail, Hz. İsa'ya üfürülen ruh.	Arapça
Kuhistan	Dağlık memleket, İran yaylasında dağların çok olduğu bölge.	Farsça
Kula	1. Kumral. 2. Sarışın, mavi gözlü. 3. Vücudu koyu sarı, kuyruğu ve yelesi siyah olan	Türkçe

İsim	Anlamı	Kökeni
Kutlualp	Uğurlu yiğit-	Türkçe
Kutluay	Uğurlu ay.	Türkçe
Kutlubay	(bkz. Kutlu).	Türkçe
Kutlucan	(bkz. Kutlu).	Türkçe
Kutluğ	Uğurlu, mutlu, şanslı, kutlu.	Türkçe
Kutluğhan	(bkz. Kutluğ).	Türkçe
Kutlutekin	(bkz. Kutlu).	Türkçe
Kutsal	Kudsi, kutlu mübarek, mukaddes.	Türkçe
Kutsalan	Uğur getiren, kutlu kimse.	Türkçe
Kutsalmış	(bkz. Kutsalan).	Türkçe
Kutsan	Uğurlu, talihli ol.	Türkçe
Kutsel	(bkz. Kutsan).	Türkçe
Kutsi	Kutlanan, kutluluk sahibi	Bilinmiyor
Kutsoy	(bkz. Kutsel).	Türkçe
Kutulmuş	Kurtulmuş, aydınlığa kavuşmuş.	Türkçe
Kutun	Kutlu, kutsal.	Türkçe
Kutunalp	(bkz. Kutun).	Türkçe
Kutuner	(bkz. Kutun).	Türkçe
Kutup	1 Yer yuvarlağının, Ekvator’dan en uzak olan yer ekseninin geçtiği var sayılan	Türkçe
Kutyan	Uğurlu kimse.	Türkçe
Kuvvet	1. Güç, kudret, takat, sıhhat, sağlamlık. 2. Bir hükümetin askeri gücü.	Arapça
Kuyaş	1. Güneş. 2. Çok sıcak, güneşin etkili vurması.	Türkçe
Kuzah	Bulut meleği, Gökyüzü	Arapça
Kuzey	Kuzey yönü / Şimal	Türkçe